การค้นพบธงไชย
แมคอินไตย์ของไอ้ตัวเล็กธงไชย
แมคอินไตย์ คืออะไร...เป็นอะไร...ไอ้ตัวเล็กไม่รู้ มันรู้แต่ว่า มันต้องทำอะไรสักอย่าง
มันตัดสินใจแล้วโชคดีของไอ้ตัวเล็กที่ตัวของมันเล็กจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นปฏิบัติการเพื่อค้นพบ
ธงไชย แมคอินไตย์ หรือ เบิร์ด ในครั้งนี้ ไอ้ตัวเล็กจะเข้าไปค้นหาให้ถึงข้างใน...
ข้างในของ ธงไชย แมคอินไตย์ การเดินทางของมันเริ่มขึ้นแล้ว......ไอ้ตัวเล็กเองก็คงจะเป็นเหมือนคนทั่วๆ
ไปเพราะมันอาจจะเป็นอณูหนึ่งที่แตกออกมาจากคนทั่วๆ ไปก็ได้ มันถึงมีข้อสงสัยมากมายที่อยากจะรู้เกี่ยวกับความเป็น
ธงไชย แมคอินไตย์...ข้อแรก
มันต้องค้นพบให้ได้ว่าคนๆ นี้เอาพลังงานมาจากไหนตั้งมากมาย แล้วยังไม่ทันที่มันจะตั้งตัวว่าจะออกสำรวจตรงจุดไหนก่อนดี
มันก็รู้สึกว่า ตัวของมันกำลังถูกกระแสน้ำพัดพาให้ลื่นไหลไปตรงโน้นตรงนี้ไม่หยุดหย่อน
เหมือนอย่างกับอยู่ในแอ่งน้ำวน อย่างกับเล่นสไลเดอร์อยู่ มันทั้งสนุกตื่นเต้นแล้วก็สงสัยว่ายังไงกัน
ก็ตรงนี้ที่มันอยู่นี่เป็นส่วนลำตัวของเบิร์ดเขานี่นา ทำไมมันถึงเต็มไปด้วยน้ำไสไหลเย็นอย่างกับมหาสมุทรเช่นนี้...
หรือว่า... หรือว่า... ไอ้ตัวเล็กตกใจกับความคิดของมัน... เพราะมันกำลังเริ่มคิดว่า...
ร่างกายของธงไชย แมคอินไตย์ ไม่ใช่เป็นเนื้อเป็นหนังแบบผู้คนที่มันเคยเห็น...
เขาน่าจะเป็น... เป็น "มนุษย์น้ำ" ไอ้ตัวเล็กตะโกนดังสุด (แต่ก็ค่อยสุดจนไม่มีใครได้ยินอีกนั่นแหละ)เบิร์ดเป็นมนุษย์น้ำ...
เป็นไปได้หรือ... ไอ้ตัวเล็กทบทวนความคิดของมันด้วยความตื่นเต้นพร้อมๆ กับเพ่งดูการทำงานภายในร่างกายของเบิร์ดจนตาไม่กระพริบ...
ทันใดนั้นไอ้ตัวเล็กเริ่มรู้สึกว่าตัวของมันถูกหมุน และบิดไปตามอาการเคลื่อนไหวของเบิร์ด
...แรงขึ้น แรงขึ้น จนมันรู้สึกเหมือนถูกรัดอยู่ในเกลียวของน้ำ... เขากำลังทำอะไรอยู่นะ...
ไอ้ตัวเล็กพยายามเล็ดลอดออกมาแอบดู แล้วมันก็ได้เห็นผู้คนมากมายกำลังรุมล้อมเบิร์ด
ซึ่งยืนอยู่บนพื้นสูงๆ ที่ใครๆ เรียกว่าเวที... มีมือหลายๆ มือของคนเหล่านั้นช่วนกันเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าของเบิร์ด
หลายต่อหลายครั้งที่ไอ้ตัวเล็กต้องคอยหลบหนีมือเหล่านั้นที่พลาดมาถูกตัวมัน
จนมันต้องกลับเข้าไปข้างในตัวของเบิร์ดอีกครั้งทั้งๆ ที่ตอนนี้มันอยากจะตะโกนบอกทุกๆ
คนว่า... หยดน้ำทั้งหมดไม่ใช่ "เหงื่อ" แต่มันเป็นหยดน้ำที่กลั่นออกมาจากตัวของเบิร์ด...
ตอนนี้ไอ้ตัวเล็กรู้แล้วว่าทำไมเบิร์ดถึงมีเรี่ยวแรงมากนัก ก็เล่นเอาแรงทั้งหมดที่มีอยู่ทั้งเนื้อทั้งตัวมาอัดกันจนแน่นแล้วยังออกแรงบิด
บิด บิด ต่อไปอีกจนเป็นเกลียว แล้วจะไปเหลือเนื้อหนังที่ไหนอีกก็ต้องกลายเป็น
"มนุษย์น้ำ" อย่างนี้ละ...เฮ้อ !ทีนี้มาถึงข้อสงสัยต่อไปของไอ้ตัวเล็กว่าทำไมเบิร์ดถึงทำอะไรได้หลายอย่างนัก
เขาเอาความคิดความจำมาจากไหน... "สมอง" ของเขาเป็นยังไงถึงสามารถสั่งการให้เขาทำอะไรต่ออะไรได้ขนาดนี้...เมื่อไอ้ตัวเล็กมาถึงส่วน
"สมอง" ของเบิร์ด มันก็ต้องแปลกใจอีกครั้งกับสิ่งที่มันเห็น ดูเหมือนว่าพื้นที่ตรงนี้เต็มไปด้วยชั้นต่างๆ
มากมาย มีซอก มีหลืบ มีลิ้นชัก สมอง เลื่อนเข้า เลื่อนออกตลอดเวลาไม่หยุดหย่อน
จนมันเผลอดูการทำงานตรงนี้อย่างเพลิดเพลินอยู่ตั้งนาน เดี๋ยวลิ้นชักร้องเพลงก็เลื่อนออกมา
เดี๋ยวก็เป็นลิ้นชักเต้นรำออกมา แล้วบางทีทั้งลิ้นชักเต้น ลิ้นชักร้อง ลิ้นชักพูดก็ออกมาทำงานพร้อมๆ
กัน แบบนี้น่าจะเรียกว่าสมองของเบิร์ดเป็น "สมองกล" ไปเสียเลย อีกอย่างหนึ่งก็คือสมองของเขาสามารถจัดระเบียบของลิ้นชักต่างๆ
ได้อย่างน่ามหัศจรรย์ ทั้งๆ ที่ในนั้นมีลิ้นชักอยู่เยอะมาก จนไอ้ตัวเล็กมันก็งงอยู่เหมือนกันว่าลิ้นชักไหนเอาไว้ทำอะไรได้อีกบ้าง
ในเวลาเดียวกันนี้ ก็เหมือนกับว่าทุกข้อมูลที่ส่งเข้ามาในสมองกลนี้ ได้รับการบันทึกอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เหมือนมีกลไกอัตโนมัติ เช่นเวลาที่มีอะไรผ่านตาเข้ามาตาของเบิร์ดก็จะรับภาพเข้ามาได้คมชัดมาก
ภาพเหล่านั้นภาพแล้วภาพเล่า ไอ้ตัวเล็กมันเห็นเลยว่าถูกเก็บเข้าไปในลิ้นชักความจำของสมองกลอย่างดีอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไอ้ตัวเล็กถึงเข้าใจได้เดี๋ยวนั้นเลยว่า
หลายต่อหลายครั้งที่มันได้ยินเรื่องราวจากปากของเบิร์ด ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่เดือนกี่ปี
ก็เหมือนเหตุการณ์นั้นเพิ่งผ่านมาหยกๆ นี่เอง เป็นเพราะลิ้นชักความทรงจำของเขาที่สามารถเก็บรักษาภาพเหล่านั้นได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยชัดเจน
และคงทนเหลือเกิน เพราะฉะนั้นเมื่อใดก็ตามที่เขาถึงภาพเหล่านี้ออกมา มันก็จะแจ่มชัดอยู่เสมอ
ซึ่งตรงนี้ก็อาจจะมาจากความรู้สึกที่เขาให้คุณค่ากับทุกๆ ภาพเหล่านั้นไอ้ตัวเล็กมันถึงได้เห็นว่ามีภาพต่างๆ อยู่เต็มลิ้นชักมหัศจรรย์ในสมองกลของเบิร์ด ลิ้นชักเรื่องโน้น เรื่องนี้แน่นไปหมด
จุดสำรวจต่อไปของไอ้ตัวเล็กเป็นจุดทีทมันคิดว่าน่าจะมีความสำคัญกับคนทุกคนก็คือ...
เขามีชีวิตอยู่ด้วยอะไร คนเราก็ต้องกินอาหาร แล้วสำหรับคนๆ นี้เป็นมนุษย์น้ำ
มีสมองกล เขาจะกินอะไรเป็นอาหารไอ้ตัวเล็กก็ตรงไปที่กระเพาะอาหารของเบิร์ดทันที
แล้วมันก็ค้นพบว่ากระเพาะอาหารของเขา ดูเหมือนจะไม่ยอมอิ่มเสียที มันได้ยินเสียงกระเพาะร้องต้องการอาหารอยู่ตลอดเวลา
มันอยากรู้นักว่าเขาขาดอะไร เขาต้องการอะไร มันก็เลยรออยู่ตรงนั้นสักพัก มันก็ได้เห็นอาหารที่กระเพาะของเบิร์ดรอคอย...
อาหารชุดแรกเป็นเสียงปรบมือ ตามด้วยเสียงหัวเราะ แล้วอีกสักครู่ก็มีภาพต่างๆ
ป้อนตามเข้ามา เป็นภาพผู้คนโบกมือ ยิ้มแย้มแจ่มใส พออาหารเหล่านั้นตกถึงกระเพาะ
มันรู้สึกเลยว่าอาหารเหล่านั้น กลับกลายเป็นตัวกระตุ้นและผลักดันให้ระบบต่างๆ
ในร่างกายเขายิ่งเกิดพลังงานส่งออกไปมากขึ้นอีก แล้วคนๆ นี้จะต้องมีกลไกอะไรสักอย่าง
พอได้รับภาพยิ้มแย้มแจ่มใส และเสียงปรบมือของผู้คนเข้ามา ร่างกายของเขาก็จะดูดซับอาหารทิพย์เหล่านี้ได้รวดเร็วเสียเหลือเกิน
ทำให้ตัวเขายังต้องการอาหารทิพย์เหล่านี้เข้ามาอีกตลอดเวลาไอ้ตัวเล็กค้นพบแล้วว่า
การที่เบิร์ดทุ่มเททำอะไรนี่ มันไม่เพียงแค่ว่าเมื่อเขาได้รับอะไรเข้ามามากแค่ไหน
เขาก็จะผลักดันออกไปทดแทนมากยิ่งไปกว่าที่ได้มาอีกจริงๆ แล้วมันเหมือนกับว่าเขายังไม่รู้ตัวว่าเขาจะอิ่มแล้วหรือยัง
เขาก็ให้ไปอีกให้ไปเรื่อยๆ เลยทำให้เขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาจะทุ่มเททำเพื่อให้ได้อาหารเหล่านั้น
เข้าไปหล่อเลี้ยงชีวิตของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน ถึงที่สุด ไอ้ตัวเล็กมันก็ค้นพบว่าเหล่านี้
มันก็เป็นเรื่องของชีวิตและงานที่ใครๆก็เคยตั้งคำถามกับเบิร์ดแล้วมันก็ค้นพบแล้วว่าอะไรคือที่มาที่ทำให้คนๆ
นี้ มีพลังมากมายมหาศาลอีกเรื่องหนึ่งที่ไอ้ตัวเล็กคิดก็คือไหนๆ มันได้บุกเข้ามาถึงข้างในนี้แล้ว
เรื่องส่วนตัวที่ทุกคนกำลังสงสัยเบิร์ดอยู่นี่ คืออะไรกันแน่ มันก็ออกสำรวจต่อไปทันที
แล้วในที่สุดไอ้ตัวเล็กก็ไปเจอ "อุโมงค์สีรุ้ง" เป็นรูปหัวใจสวยมากไอ้ตัวเล็กเพลิดเพลินอยู่ในอุโมงค์นั้นจนไม่รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
หันไปตรงนั้นก็เห็นเถิดเทิง กลองยาว หันไปตรงนี้ก็เห็นคอนเสิร์ต หันไปอีกทางก็เห็นงานรื่นเริง
อะไรต่ออะไรเยอะแยะไปหมด เหมือนวาไรตี้โชว์มันช่างมากมายจนไอ้ตัวเล็กคิดว่า
มันไม่เสียดายหรอกถ้าชีวิตนี้มันไม่ได้ไปเที่ยวดีสนีย์แลนด์หรือสวนสนุกมหัศจรรย์ของโลกที่ใครๆ
เขาพูดถึงกันมันว่าในอุโมงค์สีรุ้งนี้มีอะไรอยู่มากมายให้มันได้สนุกสนานเพลิดเพลินเกินพออยู่แล้ว
... ไอ้ตัวเล็กยังคงดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆจนในที่สุดมันก็ไปเจอพื่นที่ว่างๆ
ซึ่งเล็กนิดเดียว... มันอยากรู้มากว่าพื้นที่ว่างนี้มีอะไรที่ว่างในอุไมงค์สีรุ้งนี้เล็กมาก
ทั้งๆ ที่ตัวของมันเล็กจนขนาดนั้นแล้วมันก็ยังเข้าไปไม่ได้ มันจึงได้แต่กลับออกมาจากอุโมงค์สีรุ้งด้วยความหงุดหงิดและสงสัยว่า
แล้วเขาจะเก็บพื้นที่ว่างตรงนี้เอาไว้ให้ใครนะ พื้นที่ว่างนี้น่าจะมีใครสักคนเข้าไปครอบครองได้
แม้ว่าจะเป็นแค่พื้นที่ส่วนเล็กๆ ของเขาก็ตาม... มีดอกไม้สีชมพูด้วย ใครได้เข้าไปในนี้คงจะโชคดีมาก
เธอผู้นั้นคงจะได้เห็นดอกไม้สีชมพูชัดๆ แล้วก็อาจจะได้ดอกไม้สีชมพูนั้นไปครอบครองอีกด้วย...
ไอ้ตัวเล็กอิจฉา! แต่ว่า... "เก็บไว้เถอะเบิร์ด ที่ว่างตรงนี้น่ะ พื้นที่ในตัวก็ออกจะกว้างใหญ่จะมีที่เป็นส่วนตัวก็แค่นิดเดียว"
ไอ้ตัวเล็กซึ่งแสนจะเป็นตัวร้ายก็เริ่มคิดอย่างเห็นใจและนับเป็นการยอมครั้งแรกในชีวิตเล็กๆของมัน!
ไอ้ตัวเล็กเดินทางกลับออกมาแล้ว ออกมาสู่โลกภายนอก การทำงานเพื่อค้นพบธงไชย
แมคอินไตย์ ของมันสิ้นสุดลองแล้ว...สำหรับไอ้ตัวเล็ก
สิ่งเดียวที่ชีวิตเล็กๆ ของมันจะทำได้ก็คือมันอยากจะแตกตัวของมันออกมาเป็นจำนวนมากที่สุด
เพื่อจะได้แยกย้ายเข้าไปอยู่ในทุกๆ หัวใจของผู้ให้อาหารเบิร์ดทุกคน ให้เขาเหล่านั้นเมตตาเบิร์ดด้วยการให้อาหาร
เสียงปรบมือและใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับเบิร์ดตลอดไป... จากหนังสือเฉพาะกิจ Bird's
Story |